İslam-Kitabxanasıİslam-Kitabxanası

Azan vaxtları
Saytda axtar
Saytın menyusu
Kitabxana əxlaq
Zərif nöqtələr [5]
Böyük rəhbər ayətullah Xameneinin həyatından əhvalatlar [16]
Həyat dərsi [5]
İslam dünyagörüşü - Cəmiyyət və tarix [16]
İnsan və mənəviyyat [10]
İmam Hüseynin (ə) əxlaqi görüşləri [0]
Xəbərdarlıq [3]
“Miratur-rəşad” (hidayət güzgüsü) [15]
İslamda ailə 2 [16]
İslamda ailə 1 [16]
Fəsad sərçeşməsi (Şeytan tələsi) [6]
İslamda Əxlaq 2 [20]
İslamda Əxlaq 1 [26]
İmam Sadiqin (ə) bəyani ilə yaranışın sirləri [8]
Siddiqeyi-Tahirə (ə) 2 [13]
Siddiqeyi-Tahirə (ə) 1 [12]
Ailə səadətinə necə nail olaq? [18]
Kumeyl duasının şərhi 2 [13]
Kumeyl duasının şərhi 1 [12]
Minacatın əzəməti [13]
Ey ata, ey ana, biz müttəhimik [5]
Qadın - Fatimə Fatimədir [14]
Nəsihətlər [26]
İslam dünyagörüşü - Əbədi həyat [5]
Din təlimləri 2-ci cild (Uşaqlar və yeniyetmələr üçün dərslik) [30]
Din təlimləri 1-ci cild (Uşaqlar və yeniyetmələr üçün dərslik) [31]
İslam dünyagörüşü - İnsan Quranda [5]
İnsanı tanımaq [21]
Axirət azuqəsi 2-ci cild (Peyğəmbərin (s) Əbuzərə nəsihətləri) [24]
Axirət azuqəsi 1-ci cild (Peyğəmbərin (s) Əbuzərə nəsihətləri) [19]
Ariflərdən [9]
İslam dunyagörüşü İnsan və iman [6]
Əxlaqi və psixoloji çatışmazlıqların araşdırılması [19]
İslam və qərb mədəniyyəti [15]
Əbədi öyüd (ikinci cild) [22]
Əbədi öyüd (birinci cild) [23]
İlahi nəsihətlər [15]
Gəncliyin yeddi səması (zəruri dini biliklər) [9]
İslamda nümunəvi qadınlar – Fatimə (ə) [149]
Günahşünaslıq [19]
Nəfsin saflaşdırılması [24]
İslamda qəhrəman qadınlar [20]
Kəramət sahibləri [13]
Kamil insan [30]
Şəhadət yatağında Mövlanın (ə) öyüdü [17]
Rəbbin dərgahında [22]
İmam Hüseynin (ə) əxlaqi görüşləri [11]
İbrət güzgüsü [14]
İmam Zamanla görüşənlər [15]
Allaha doğru [33]
Allahın elçisi [20]
Sadiq yol axtaranlar üçün imam Sadiqin (ə) nəsihətləri [29]
Məhəbbət iksiri [26]
Hicab [14]
Kaş valideynlərim biləydi! [14]
Ayətullahül-üzma Behcətin həyatı [14]
Nəfsi saflaşdırmadan qabaq özünütanıma [4]
Övsafül-Əşraf [7]
Gənc ailələr üçün göstərişlər [6]
Əxlaq elmində 50 dərs [51]
İslamda övlad [1]
Islamda evlənmə və ailə hüququ-2 [11]
Islamda evlənmə və ailə hüququ-1 [13]
Bizim sorgumuz
Ramazan ayında oruc tutmusuzmu?
Total of answers: 1871
Saytın menyusu
Şərhlər: 14
Rəsmlər: 618
Əxlaq: 1118
Müxtəlif: 481
Etiqat, Tarix, Fəlsəfə: 1448
Quran, Hədis, İslam təlimləri, Fiqh: 1131
Statistika

Burda olanlar 1
Qonaqlar 1
İstifadəçilər 0
Son qeydiyyatçılar
  • Allah___dogru
  • Alishka1111
  • narmin93
  • Messenat
  • Riza
  • Elvin1986
  • Jafidlop
  • ElvinAliyev1986
  • ZauriceGar
  • Zartysot
  • Main » Files » Etiqat » Həqiqət olduğu kimi... 2

    Həqiqət olduğu kimi... 2
    2012-03-12, 10:04 PM
    6-SƏD İBN VƏQQAS
    O da böyük səhabə və ilk iman gətirənlərdəndir. İlk mühacirlədən olmuş və Bədr müharibəsində iştirak etmişdir. Ömər ibn Xəttabın xilafət üçün təyin etdiyi altı namizəddən biridir. Əhli-sünnətin nəzərinə görə, behişt müjdəsi verilən on nəfərdən biridir.
    Ömər ibn Xəttabın Qadisiyyə müharibəsinin qəhrəmanlarından olmuşdur. Deyilənə görə, bəzi səhabələr onun əsl-nəsəbində şəkk etmiş, yadına salaraq ona əziyyət edirlərmiş. Rəvayətə görə Peyğəmbər onun nəsəbini sabit etmişdir və o, Bəni Zöhrə qəbiləsindəndir.
    İbni Qüteybə "Əl-imamətu vəs-siyasət” kitabında qeyd etmişdir ki, Bəni Zöhrə Peyğəmbər (s) dünyadan getdikdən sonra Səd ibn Əbi Vəqqas və Əbdürrəhman ibn Ovfun ətrafına yığıldılar. Hamısı Peyğəmbər (s)-in məscidində yığılmışdılar ki, Əbu Bəkr və Əbu Übeydə də ora gəldilər. Ömər onlara dedi: Nə üçün sizi ayrı-ayrı yerlərdə oturmuş görürəm? Qalxın Əbu Bəkrlə beyət edin. Mən və ənsar onunla beyət etmişəm. Səd, Əbdürrəhman və Bəni Zöhrədən olan dostları qalxıb beyət etdilər.("Tarixi xüləfa”, İbn Qüteybə, 1-ci cild, səh. 18. )
    Rəvayət olmuşdur ki, Ömər ibn Xəttab onu olduğu vəzifədən azad etmiş, amma özündən sonrakı xəlifəyə tapşırmışdı ki, o xəlifə olmadığı təqdirdə ona vəzifə versin. Çünki onu tutduğu vəzifədən xəyanətə görə azad etməmişdir. Osman da onun vəsiyyətinə əməl etmiş, onu Kufəyə rəis qoymuşdu.
    Qeyd etmək lazımdır ki, Səd ibn Vəqqas o biri səhabələrdən fərqli olaraq özündən sonra çoxlu sərvət qoymamışdı. Yazılana görə ölümündən sonra onun var-dövləti üç yüz min idi. Osmanın qətlində olmamış və Təlhə və Zübeyr kimi xalqı onun qətlinə qaldırmamışdı.
    İbni Qüteybə öz tarixində yazır: Əmr ibn As Səd ibn Əbi Vəqqasa məktub yazıb ondan Osmanın qətli barəsində və bu hadisənin necə baş verməsi haqqında soruşub, qatilini bilmək istədi.
    Səd yazdı: Sən məndən Osmanın qatilini soruşursan? Mən sənə xəbər verirəm ki, o, Aişənin çəkdiyi, Təlhənin bildiyi, Əbi Talibin oğlunun zəhərlədiyi qılıncla öldürüldü. Zübeyr isə sakit qalıb əli ilə işarə etdi. Biz də əlimizi əlimizin üstünə qoyduq. İstəsəydik onu müdafiə edə bilərdik. Ancaq o bəzi dəyişikliklər etmiş və özü də dəyişmişdi.
    Həm yaxşı işi var idi, həm də pis. Əgər yaxşı iş görmüşüksə, yaxşıdır. Pis iş görmüşüksə, Allahdan bizi bağışlamasını istəyirik. Mən sənə deyirəm ki, Zübeyr uduzacaq. Çünki ailəsi ona hakimlik edir. Təlhə də rəislik üçün qarnını belə cırmaq lazım olsa, cırar...("Tarixi xüləfa”, İbn Qüteybə, 1-ci cild, səh. 48. )
    Təəccüblü burasıdır ki, Səd ibn Əbi Vəqqas Əmirəl-möminin Əli (ə)-la beyət etməkdən çəkinib ona kömək etmədi. Baxmayaraq ki, imamın haqq olmasını və fəzilətini bilirdi. Elə o özü Əli (ə)-ın fəziləti haqqında bir neçə rəvayət etmişdir ki, Nəsai və Müslüm onları öz səhihlərində gətirmişlər.
    Səd deyir: Mən Allah Rəsulundan eşitdim ki, Əli (ə) barəsində üç sifət bəyan edirdi ki, əgər onlardan biri məndə olsaydı, bütün sarı və qırmızı nemətlərdən mənim üçün yaxşı idi. Eşitdim ki, Əlinin Peyğəmbərə olan nisbəti Harunun Musaya olan nisbəti kimidir. Bu fərqlə ki, məndən sonra peyğəmbər olmayacaqdır.
    Eşitdim ki, buyurur: Ey camaat! Sizin rəhbəriniz kimdir? Dedilər: Allah və Peyğəmbər. Bu sual və cavab üç dəfə təkrar oldu. Sonra Əlinin əlindən tutub yuxarı qaldıraraq buyurdu: Allah, Peyğəmbər hər kəsin rəhbəridirsə, bu da onların rəhbəridir. Pərvərdigara, dostları ilə dost, düşmənləri ilə düşmən ol!(Xəsais”, imam Nəsai, səh. 47 və 114. )
    "Səhihi Müslüm”ün kitabında gəlmişdir: Səd ibn Əbi Vəqqas dedi: Eşitdim ki, Allah Peyğəmbəri Əliyə buyurdu: İstəmirsənmi ki, sənin nisbətin mənə Harunun Musaya olan nisbəti kimi olsun, bu fərqlə ki, məndən sonra peyğəmbər olmayacaq. Xeybər müharibəsində eşitdim ki, buyurur: Ələmi o kəsə verəcəyəm ki, Allah və Peyğəmbəri sevir, Allah və Peyğəmbər də onu sevirlər.
    Deyir: Biz hamımız boynumuzu uzadıb baxırdıq, görək kimi deyir. buyurdu: Əlini çağırın... "De: Gəlin öz oğlanlarımızı və sizin oğlanlarınızı çağıraq”("Ali-İmran” surəsi, 61-ci ayə.  ) – ayəsi nazil olduqda, Allah Peyğəmbəri (s) Əli (ə), Fatimə (s.ə.), Həsən (ə), Hüseyn (ə)-ı çağırıb dedi: Pərvərdigara, bunlar mənim ailəmdir.("Səhihi Müslüm”, 7-ci cild, səh. 119, "Əli İbn Əbi Talibin fəzilətləri” babı. )
    Səd ibn Vəqqas bütün bu həqiqətləri bilə-bilə necə olur ki, onunla (Əli (ə)) beyət etməkdən boyun qaçırır?!
    Səd Peyğəmbər (s)-in "hər kəs ki, Allah və Peyğəmbər onun rəhbəridir, Əli də onun rəhbəridir. Pərvərdigara, dostları ilə dost, düşmənləri ilə düşmən ol” hədisini rəvayət edir, amma necə olur ki, özü onunla dostluq edib kömək etmir?!
    Səd ibn Əbi Vəqqas Peyğəmbər (s)-in buyurduğu "hər kəs ölsə və beyət etməmiş olsa, cahiliyyət ölümü ilə ölmüşdür” – sözünü necə yaddan çıxarır? Bunu Abdullah ibn Ömər rəvayət etmişdir. Beləliklə, Səd cahiliyyət ölümü ilə ölmüş, Əmirəl-möminin vəsilər sərvəri, üzü ağlar başçısı ilə beyət etməmişdi.
    Tarixçilər deyirlər: Səd imamın yanına gəlib üzr diləyərək dedi: Əmirəl-möminin! Allaha and olsun, sənin hamıdan artıq xilafətə layiq olmanda mənim şəkkim yoxdur. Din və dünya işlərində əmin və inanılmışsan. Amma bəziləri səninlə bu işdə düşmənçilik edirlər. Əgər istəyirsənsə, səninlə beyət edəm, onda mənə danışan qılınc ver ki, mənə "bunu götür, bunu qoy” desin!
    Əli (ə) ona dedi: Sənin fikrinə görə, başqaları öz söz və əməlləri ilə Quranla müxalifətçilik etmişlər? Mühacir və ənsar bu şərtlə mənimlə beyet etmişlər ki, Allahın Kitabı və Peyğəmbərin sünnəsinə əməl edəm. Əgər istəyirsənsə, beyət et, istəmirsənsə, evində otur, mən səni bu işə məcbur etmirəm.("Tarixi İbn Əsəm”, 2-ci cild, səh. 258. )
    Səd ibn Əbi Vəqqasın tutduğu yol təəccüblü deyilmi? O özü şəhadət verir ki, Əli (ə)-ın xilafətə layiq olmasında heç şəkk və şübhə yoxdur. Din və dünya işində əmindir. Lakin bütün bunlardan sonra ondan dili olan bir qılınc istəyir ki, beyət etməsinə şərt qoyub onunla (qılıncla) haqqı batildən ayırsın.
    Bu həmin ziddiyyət deyilmi? Ağıllı insanlar heç də onu qəbul etmirlər. Görəsən bu, qeyri-mümkün iş deyilmi? Bu, bihudə keşməkeş deyildirmi? Bunu elə bir adam deyir ki, haqqı özü Peyğəmbər (s)-dən bir neçə hədisdə eşitmişdir!
    Məgər Səd Əbu Bəkr, Ömər və Osmanın beyətində olmamışdımı ki, onlar beyətdən boyun qaçıran hər bir kəs haqqında ölüm hökmünü vermişdilər?
    Səd Osmanla beyət etmiş və heç bir şərt olmadan ondan tərəfdarlıq etmişdi. Eşitmişdi ki, Əbdürrəhman ibn Ovf Əli (ə)-ın başı üstünə qılınc qoyub demişdi: Öz haqqında bizim üçün bəhanə qoyma ki, qılıncdan savayı heç nə görməyəcəksən.("Əl-imamətu vəs-siyasət”, İbn Qüteybə, 1-ci cildh, səh. 31. )
    O, Əbu Bəkrlə də beyətdə olmuşdu. Əli (ə) beyət etməkdən çəkinmiş və Ömər onu hədələmişdi: Beyət et, yoxsa Allaha and olsun boynunu vuraram.(Qabaqkı ünvan, səh. 20. )
    Nə üçün Səd ibn Əbi Vəqqas, Abdullah ibn Ömər, Üsamət ibn Zeyd, Məhəmməd ibn Sələmə Peyğəmbər (s)-in həqiqi canişini ilə beyətdən çəkinmiş və onun üzünə ağ olmağa cürət tapmışdı?!
    Gördüyünüz kimi, Ömər ibn Xəttabın Əli (ə)-la rəqabət etməyə təyin etdiyi o beş nəfər öhdələrinə qoyulan rolu dəqiqliklə oynadılar. O rol Əli (ə)-ın xilafətə çatmağının qarşısını almaqdan ibarət idi. Əbdürrəhman öz yeznəsini xilafətə seçib, Əli (ə)-ı qəbul etmədiyi təqdirdə öldürüləcəyi ilə hədələyir. Çünki Ömər tərəzinin Əbdürrəhman olan gözünü onun xeyrinə və digərlərinin zərərinə ağır etmişdi. Əbdürrəhmanın ölümündən və Osmanın qətlindən sonra Əli (ə)-ın xilafət rəqibləri yalnız üç nəfər qalmışdı: Təlhə, Zübeyr və Səd.
    Onlar mühacir və ənsarın Əli (ə)-ın üstünə hücum edib, onunla beyət etmələrini və onlara heç bir diqqət olunmadığını gördükdə, onun düşmənçiliyini ürəklərinə saldılar. Onun üçün çətinlik və narahatlıq yaratmağa başladılar. Təlhə və Zübeyr onunla müharibə etdi. Səd isə onu tək qoydu.
    Yaddan çıxarmayın ki, Osman dünyadan getməmişdən qabaq onun üçün təzə rəqib düzəltmişdi. Bu rəqib onların hamısından təhlükəli, hiyləgər, zirək, bacarıqlı və qoşunlu idi. Osman onun xilafətə çatması üçün yol açdı. İslamın mühüm işlərinin idarə olunmasını iyirmi ildən artıq onun ixtiyarında qoydu. İslam dövlətlərinin gəlirinin üçdə ikisindən çoxu bu məntəqədən təmin olunurdu.
    Bu rəqib Müaviyə idi ki, nə din, nə də əxlaq tanıyırdı. Hər hansı yolla olur-olsun, xilafətə çatmaq istəyirdi.
    Bütün bunlara baxmayaraq, Əmirəl-möminin Əli (ə) xalqı – o biri xəlifələrdən fərqli olaraq – zorla beyətə məcbur etmədi. O həzrət (Allahın salamı ona olsun) Quran hökmlərinə və sünnətə bağlı idi. Heç bir şeyi dəyişdirmədi. Məgər oxumadınızmı ki, Sədə dedi: "Mühacir və ənsar mənimlə bu şərtlə beyət etmişlər ki, onların arasında Allahın Kitabı və Peyğəmbərin sünnəsi əsasında hökm edim, əgər istəyirsənsə, beyət et, istəmirsənsə evində otur, mən səni bu işə məcbur etmirəm.”
    Xoş olsun sənə, ey Əbu Talib övladı! Ey o kəs ki, özgələr arasında əldə gedən Quranı yenidən diriltdin.
    إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا
    "Sənə beyət edənlər, şübhəsiz ki, Allahla beyət etmiş olurlar. Allahın əli onların əllərinin üstündədir. Kim pozsa, ancaq öz əleyhinə pozmuş olar. Kim Allahla etdiyi əhdi yerinə yetirsə, (Allah) ona böyük mükafat verər!”(Fəth” surəsi, 10-cu ayə. )
    Allah-taala buyurur:
    أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّى يَكُونُواْ مُؤْمِنِينَ
    "Sən xalqı məcbur edirsən ki, imanlı olsunlar?”("Yunis” surəsi, 99-cu ayə.)
    Dində məcbur etmə yoxdur. İslamda heç kəsi beyət etməyə məcbur etmirlər. Allah Peyğəmbər (s)-ə beyət üçün xalqla müharibə etməyə hökm verməmişdir. Amma xəlifələr və səhabələr bu bidəti yaradıb "xalqı əgər beyət etməsələr, öldürəcəklər” – dedilər və qorxutdular!
    Əgər Həzrət Fatimə (əleyha-salam)-ı qorxudub "əgər beyət etməyənləri evdən çıxarmasan” evini yandıracağıq, deyirlərsə, əgər Əli (ə)-ı (ki, Peyğəmbər (s) xilafətə təyin etmişdi) qılıncla hədələyib Allaha and içirlərsə ki, əgər beyət etməsə, öldürüləcəkdir, onda başqa səhabələr, Əmmar, Salman, Bilal və digər müstəzəflərin haqqında heç danışmağa belə dəyməz.
    Mühüm olan budur ki, Səd ibn Əbi Vəqqas Əli (ə)-la beyət etməkdən boyun qaçırtdı və Müaviyənin ona əmr etməsinə baxmayaraq Əli (ə)-ı söymədi. Bu mətləb "Səhih Müslüm” kitabında gəlmişdir. Amma bu Səd üçün kifayət deyil, onu behiştə aparmaz. Çünki o (öz əməli ilə) elə bir məzhəb yaratmışdır ki, "bitərəf”, ya "etizal”(Bu etizal başqa bir etizaldır və bir məzhəb olan mötəzilədən fərqlidir. Bu etizal siyasi bir etizaldır və Əli (ə) zəmanəsindən başlanmışdır. )adlanmışdır. Onun şüarı budur: Mən səninlə deyiləm və sənin qarşında da durmayacağam. İslam bu məzhəbi qəbul etmir və buyurur: Haqdan əlavə hər nə varsa, azğınlıqdır.
    Həmçinin Allahın Kitabı və Peyğəmbər (s)-in sünnəsində bu fitnənin nişanələrini vermişdilər. Beləliklə, onun sərhədlərini müəyyən etmişlər ki, hidayət tapan və yolundan çıxan hər bir şəxs bu işi aşkar dəlil üzündən etmiş olsun.
    Peyğəmbər (s) bu sözü ilə Əli (ə) barəsində hər şeyi bəyan etmişdi: Pərvərdigara! Onun dostlarını dost tut, düşmənləri ilə düşmən ol. Köməkçilərinə köməkçi ol, onu tək qoyanları isə tək qoy. Hara getsə, haqqı həmişə onunla et.
    Əli (ə) "Nəhcül-bəlağə”nin "Şiq-şiqiyyə” xütbəsində Sədi onunla beyətdən saxlayan şeylərin səbəblərini açıqlamışdır: "Onların arasından biri qəlbində olan kininə görə başqasına tərəf əyildi.”
    Şeyx Mühəmməd Əbdüh bu ibarətin şərhində deyir: Səd ibn Əbi Vəqqas bəzi şeylərə görə Əli (ə)-dan narazı idi. Anası Hümmə Əbu Süfyan ibn Üməyyə ibn Əbdüş-şəmsin qızı idi. Əli (ə)-ın bu ailənin başçılarının öldürülməsində böyük rolu olmuşdur.("Şərhi Nəhcül-bəlağə”, Məhəmməd Əbdüh, 1-ci cild, səh. 34. )
    Həsəd və köhnə düşmənçilik Sədin gözünü kor etmişdi. Əli (ə)-ın düşmənləri üçün bildiyi haqqı Əli (ə) üçün bilmək istəmirdi. Ondan rəvayət edirlər ki, Kufəyə vali qoyulduqdan sonra camaat üçün nitq söyləyib dedi: Ən yaxşı insana, yəni Osmana itaət edin!!
    Sədi ibn Əbi Vəqqas Osmanın həyatı zamanı və hətta ölümündən sonra da onun tərəfdarı idi. Buradan Əmr Asa olan məktubunda Əli (ə)-ı təqsirləndirməsinin mənasını başa düşürük ki, deyir: "Osman Aişənin çəkdiyi vvə Əli ibn Əbi Talib (ə)-ın zəhərlədiyi qılıncla öldürüldü!”
    Bu təqsirləndirmə yalandır. Tarix özü şahiddir ki, Osman giriftar olan zaman Əli (ə)-dan xeyirxah və bağışlayan bir kəs görməmişdir. Amma heç kəs ona itaət etmirdi.
    Sədin bu vəfasız mövqeyindən bunu ələ gətiririk ki: Əli (ə)-ın buyurduğu kimi, o, kinli olmuşdur. Əli (ə)-ın haqqını bilə-bilə, qoymadı ki, o, haqqa yetişsin. Axıra qədər də sərgərdan qaldı. Bir tərəfdən vicdanı onu danlayır, iman nuru qəlbini işıqlandırır, digər tərəfdən isə xəstə (paxıl) ürəyi cahiliyyət kinlərinə görə onu hərəkət etməyə qoymurdu. Sonda əmmarə nəfsi vicdanına üstün gəlib onu alçaqlığa çəkdi və haqqa kömək etməkdən saxladı.
    Onun dəlili, tarixçilərin qeyd etdiyi kimi, qeyri-sabit mövqe tutmasıdır. İbni Kəsir öz tarixində belə qeyd edir: Səd ibn Əbi Vəqqas Müaviyə ibn Əbi Süfyanın yanına gəldi. Müaviyə ondan soruşdu: Niyə Əli ilə vuruşmadın?!
    Səd dedi: Qara yel başımın üstündən keçdi. Mən dedim: Ah! Ah! Dəvəmi oturtdum ki, o külək başımın üstündən ötsün. Bu vaxt yolumu tapıb ona davam etdim.
    Müaviyə dedi: Allahın kitabında "Ah-Ah!” yoxdur. Allah buyurur:
    وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ
    "Əgər möminlərdən iki dəstə bir-biri ilə vuruşsa, onları dərhal barışdırın. Əgər onlardan biri təcavüzkarlıq etsə, təcavüzkarlıq edənlə Allahın əmrinə (itaətinə) qayıdana qədər vuruşun.”("Hucurat” surəsi, 9-cu ayə. ) Allaha and olsun ki, sən haqla olub zalımın əleyhinə vuruşmadın.
    Səd dedi: Allahın Rəsulunun Əlinin haqqında buyurduğu və "sən mənim üçün Harunun Musa üçün olduğu kimisən, bu fərqlə ki, məndən sonra Peyğəmbər olmayacaqdır” dediyi bir adamla vuruşmaq istəmədim.
    Müaviyə dedi: Səndən başqa daha kim bu hədisi eşitmişdir?
    Dedi: Filan-filan və Ümmü Sələmə. Müaviyə qalxıb Ümmü Sələmədən bu haqda soruşdu. Ümmü Sələmə də eynilə Səd kimi təkrar etdi. Müaviyə dedi: Əgər bundan qabaq Əli haqqında bu hədisi eşitsəydim, özüm ya o dünyadan gedənə qədər ona xidmət edərdim.("Tarixi İbn Kəsir” (Murucuz-zəhəb), 2-ci cild, səh. 77 )
    Məsudi də öz tarixində Sədlə Müaviyə arasında baş vermiş bu söhbəti eynilə gətirmişdir. O deyir: Səd bu rəvayəti nəql etdikdən sonra Müaviyə ona dedi: Səni indiyə qədər heç vaxt danlamamışdım. Nə üçün ona kömək etmədin? Mən əgər bu hədisi Peyğəmbər (s)-dən onun haqqında eşitmiş olsaydım, ömrümün sonuna qədər Əliyə xidmət edərdim.(Tarixi Məsudi”, ("Murucuz-zəhəb” adı ilə məşhurdur), Səd İbn Əbi Vəqqasın tərcümeyi-halında. )
    Səd ibn Əbi Vəqqasın Müaviyə üçün danışdığı hədis bir mənaya dəlalət edən yüzlərlə hədisdən biridir. Bu hədislər təkcə bir hədəfi, Əli ibn Əbi Talibin Peyğəmbərdən sonra İslam risalətinin yeganə nümayəndəsi olmasını çatdırır. Ondan başqa heç kəs bu işi görməyə qadir deyildir. Belə olduqda, ləyaqətli möminlər bütün həyatları boyu ona xidmət etməlidir.
    Müaviyənin dediyi: "Əgər bundan qabaq bu hədisi eşitmiş olsaydım, bütün ömrüm boyu Əliyə xidmət edərdim” cümləsi bir həqiqətdir ki, hər mömin kişi və qadın onunla iftixar edir.
    Amma Müaviyəyə gəldikdə isə, o bu sözü Səd ibn Əbi Vəqqası ələ salmaq üçün demişdi. Bu sözlə onu təhqir və alçaq hesab etmişdi. Çünki o, Əli (ə)-ı söyməkdən boyun qaçırmış, Müaviyənin sözünü həyata keçirməmişdi.
    Həqiqətdə Müaviyə "mənzilət” hədisinin Əli (ə)-ın fəziləti haqqında olduğunu bilir və eşitmişdi. Bilirdi ki, o, Peyğəmbər (s)-dən sonra xalqa ən layiqli rəhbərdir və bunu da Məhəmməd ibn Əbu Bəkrə olan məktubunda xatırlatmışdı. (Tezliklə onu qeyd edəcəyik.)
    Görəsən Müaviyə Səd və Ümmü Sələmədən hədisi eşitdikdən sonra Əli (ə)-ı söyməkdən əl çəkdimi? Xeyr! Əksinə bundan da artıq öz azğınlığını davam etdirib günahları ilə fəxr etdi. Xalqı bu işə məcbur edirdi, uşaqlar bu tərbiyə ilə böyüyür, qocalar beləcə dünyadan gedirdi. Bu iş səksən, bəlkə daha çox illər boyunca davam etdi.
    فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ
    "Sənə göndərilən bilikdən sonra buna dair səninlə mübahisə edənlər olsa, onlara de: Gəlin biz də oğlanlarımızı, siz də oğlanlarınızı; biz də qadınlarımızı, siz də qadınlarınızı; biz də özümüzü siz də özünüzü çağıraq! Sonra dua edib yalançılara Allahın lənət etməsini diləyək.”("Ali-İmran” surəsi, 61-ci ayə. )
    7-ƏBDÜRRƏHMAN İBN OVF
    Onun adı cahiliyyətdə Əbdu Əmr idi. Peyğəmbər onun adını Əbdürrəhman qoymuşdu. O, Bəni Zöhrədən olub Səd ibn Əbi Vəqqasın əmisi oğludur. Böyük səhabələrdən və ilk mühacirlərdəndir. Peyğəmbərlə birlikdə bütün müharibələrdə olmuşdur. Ömər ibn Xəttabın xilafət üçün təyin etdiyi altı nəfərdən biridir. Demək olar ki, həmin şuranın rəis və başçısı təyin olmuşdu. O, demişdi: Əgər aranızda (xilafəti təyin etmədə) xilafət olsa, Əbdürrəhman ibn Ovf olan tərəfdə olun! Əhli-sünnətin dediyinə görə, on nəfər behişt müjdəsi olanlardan biridir.
    Əbdürrəhman ibn Ovf – necə ki, məşhurdur – Qüreyşin böyük ticarətçilərindəndir. Özündən sonra böyük sərvət qoymuşdur. Tarixçilərin dediyinə görə, min at, yüz dəvə, on min qoyun, iyirmi su daşıyan dəvə ilə sulanmalı olan torpaq özündən sonra qoymuşdu. Dörd arvadının hər biri səksən dörd min miqdarında irs aparmışdır.("Təbəri və Məsudi, 3-cü cild, səh. 333; Məsudi və İbn Səd, 3-cü cild, səh. 89; "Fitnətul-kubra”, Taha Hüseyn, səh. 138. )
    Əbdürrəhman ibn Ovf Osman ibn Əffanın yeznəsidir. O, Əqəbə ibn Əbi Muitin qızı Ümmü Gülsümü almışdı ki, Osmanın anadan bir olan bacısıdır.
    Tarix kitablarını vərəqləyərkən Əli (ə)-ın xilafətdən uzaqlaşdırılmasında onun böyük rola malik olmasını bildik. O, iki xəlifənin sünnəsinə əsasən əməl etməni şərt etmişdi. Qabaqcadan bilirdi ki, Əli (ə) bu şərtə razı olmayacaqdır. Çünki onların hər ikisi kitab və sünnətin xilafına iş görmüşdü.
    Bu öz növbəsində sabit edir ki, Əbdürrəhman ibn Ovf cahiliyyət bidətlərini saxlamaq üçün təəssübkeşlik edirdi. Peyğəmbərin sünnəsindən uzaq idi. Peyğəmbər (s)-in pak ailəsinin ziddinə olub, xilafətin Qüreyşdə qalmasında böyük zəhmət çəkmişdi.
    Buxari öz "Səhih”inin "əhkam” kitabında – "xalq imamla necə beyət etməlidir?” – məsələsində qeyd etmişdir:
    Müsəvvər dedi: Əbdürrəhman gecə bir miqdar yatandan sonra mənim yanıma gəlib qapını döydü. Mən yuxudan ayıldım. Dedi: Görürəm ki, yatmısan. Allaha and olsun! Bu gecə gözümə yuxu getməyibdir. Get Zübeyr və Sədi gətir, onlarla məşvərət edim. Mən o iki nəfəri çağırdım. O iki nəfərlə məşvərət etdi.
    Sonra dedi: Əlini də çağır. Onu da çağırdım. Onunla da gecə yarısına qədər yavaş söhbət etdi. Sonra Əli onun yanından qalxdı. Amma o hələ də Əli ilə söhbəti davam etdirmək istəyirdi. Əbdürrəhman niyə görəsə Əlidən qorxurdu. Sonra dedi: Osmanı mənim yanıma çağır. Onu da çağırdım. Onunla da təklikdə çox söhbət etdi. Azan səsi ucaldığı zaman onlar bir-birindən ayrıldılar.
    Camaat sübh namazını qılıb qurtardıqdan sonra o qrup minbərin yaxınlığında cəm oldu. O, şəhərdə olan mühacir və ənsarın ardınca yolladı. Qoşun başçılarını da çağırdı. O il onlar da Ömərlə həccə gəlmişdilər. Hamı yığıldıqdan sonra Əbdürrəhman şəhadət verdi və sözə başladı: Ey Əli! Mən xalqın nəzərini öyrəndim və gördüm ki, Osmandan savayı heç kəsi istəmirlər. Elə isə öz əleyhinə heç kəsin əlinə bəhanə vermə.
    Sonra üzünü Osmana tutub dedi: "Mən səninlə Allahın kitabı, Peyğəmbərin sünnəsi və ondan sonra iki xəlifənin etdiyi rəftar əsasında beyət edirəm.” Əbdürrəhman, mühacir, ənsar, qoşun başçıları və müsəlmanlar beyət etdilər.
    Təhqiq əhli bu rəvayətdən başa düşər ki, Buxarinin dediyinə görə, bu xəyanət bir gecəyə hazırlanmışdı. Həmçinin Əbdürrəhman ibn Ovfun nə qədər zirək olması və Ömərin öz seçimində yayınmaması məlum olur.
    Ravinin, yəni Müsəvvərin sözünə diqqət edin: Əlini onun üçün çağırdım. Onunla görüşdü. Əli onun yanından qalxmaq istədi, amma Əlinin qalmasına hələ də ümidvar idi.
    Məlum olur ki, Əbdürrəhman ibn Ovf həmin o kəsdir ki, Əlini xilafətə çatmaq üçün ümidvar etmiş və onu bu yolla şurada saxlayaraq ümmətin iki dəstəyə bölünməsinin qarşısını almışdı. Elə Səqifədə də bu cür etmişdilər. Bu ehtimalın düzgünlüyünü artıran Müsəvvərin sözüdür ki, deyir: Əbdürrəhman Əlidən qorxurdu ki, bir iş görmüş ola.
    Əbdürrəhman hiyləgər rolunu çox gözəl oynamışdı. Gecə Əli (ə)-ı ümidvar etmiş, xilafətə görə onu təbrik etmişdi. Sübh olduğu zaman qoşun, qəbilə başçıları və Qüreyşin rəhbərləri gəldilər. Gözlənilmədən Əbdürrəhman öz mövqeyini dəyişib dedi: Xalq Osmandan savayı heç kəsi qəbul etmir. O da qəbul etməlidir. Belə olmasa, öz əli ilə özünə qarşı iş görməyə imkan yaratmışdır. (Yəni onların seçdiyi xəlifə ilə beyət etməsə, onu öldürəcəklər.)
    Həmçinin mühəqqiq rəvayətin sonunda bu nöqtəyə də yetişə bilər ki, Müsəvvər deyir: Yığıldıqları zaman Əbdürrəhman şəhadəti dedi. Sonra əlavə edərək: "ey Əli! Mən xalqın içində axtarış apardım, gördüm ki, onlar Osmandan savayı heç kəsi qəbul etmirlər. Elə isə öz əleyhinə bəhanə ələ vermə” – dedi.
    Nə üçün Əbdürrəhman bu qədər adamın içində yalnız Əliyə üz tutur? Nə üçün ey Təlhə, ey Zübeyr! – demir?!
    Buradan başa düşürük ki, bu iş bir gecəyə proqramlaşmışdı. Onlar Əlini kənarlaşdırıb Osmanı iş başına gətirmək üçün birləşmişdilər.
    Biz arxayınlıqla deyə bilərik ki, onlar Əli (ə)-dan qorxurdular. Əgər o, xilafətə yetişsəydi, onları ədalətə, bərabərliyə qaytarıb Peyğəmbərin sünnəsini icra edəcəydi. Ömər ibn Xəttabın fərq qoyma bidətlərini aradan aparacaqdı. Məxsusən Ömər özü ölümündən qabaq bu nöqtəyə işarə etmiş, onları Əlinin xətərli olmasından agah etmişdi: "Əgər bu işi "iri alınlıya” tapşırsalar, onları haqq yola aparacaqdır.” Düz yol Peyğəmbərin sünnəsidir ki, Ömər və Qüreyşin bir çoxu onu bəyənmirdi. Onlar Peyğəmbərin sünnəsini istəsəydilər, Əlini iş başına gətirərdilər. Əli də onları bu yolla aparıb həqiqətə çatdırardı. Çünki onun nümayəndəsi və sünnətə öhdədar idi. Təlhə, Zübeyr və Sədin bəhsində dediyimiz kimi, onlar tikan əkib peşmançılıq biçdilər.
    Görək Əbdürrəhman ibn Ovf nə oldu və onun planı hara yetişdi? Tarixçilər deyirlər ki, Əbdürrəhman ibn Ovf Osmanın iki şeyxin "sünnəsindən” çıxdığını və vəzifələri öz qohumları arasında bölüb onlara çoxlu sərvət bağışladığını gördükdə, çox peşman oldu. Yanına gəlib onu danladı: "Mən səni iş başına gətirdim(O ki, "mən səni iş başına gətirdim” cümləsini işlədir, başa düşürük ki, o özü hər işi həll etmişdi. Və xalqla heç bir məsləhət etməmişdi. ) ki, Əbu Bəkr və Ömərin getdiyi yol ilə bizə hökumət edəsən. Sən onların hər ikisi ilə müxalifət etdin. Öz qohumlarına çoxlu hədiyyələr verib onları müsəlmanların boynuna mindirdin.”
    Osman dedi: "Ömər Allah yolunda öz qohumlarından uzaqlıq etdi, mən isə Allah yolunda onlarla yaxınlıq edirəm.” Əbdürrəhman dedi: "Allahla əhd edirəm ki, heç vaxt səninlə danışmayam.” Dünyadan gedənə qədər onunla danışmadı. Ölüm ayağında olanda Osman onu görməyə gəldisə də, oüzünü divara çevirib onunla danışmadı.("Nəhcül-bəlağənin şərhi”, İbn Əbil-hhədid, 1-ci cild. səh. 188. )
    Beləliklə, imamın Səd haqqında etdiyi duanı Allah qəbul etdi. Eləcə də Allah onun Təlhə və Zübeyr haqqında etdiyi duanı qəbul etmiş və hər ikisi öldürülmüşdü.
    Məzhəbcə mötəzili olan İbni Əbil-Hədid "Nəhcül-bəlağənin şərhi”ndə deyir: Əli (ə) şura günü qəzəbləndi. Əbdürrəhman ibn Ovfun qurduğu hiyləni dərk etmişdi. Üzünü ona tutub dedi: Allaha and olsun! Bu işi o ümidlə etdin ki, dostun dostu üçün o ümidlə etmişdi. Allah sizin aranızı vursun.("Şərhi Nəhcül-bəlağə”, İbn Əbil-hədid, 1-ci cild, səh. 188. )
    İmam Əli (ə) bildirmək istəyir ki, Əbdürrəhman Osmanın özündən sonra onu xilafətə qoyacağına ümid bəsləyirdi. Elə Əbu Bəkr də Ömər üçün belə etmişdi.
    Əli (ə) ona dedi: "Özündə istifadə edə biləcəyin südü sağ, bayrağı bu gün onun üçün bağla, ta sabah özünə qayıda.”
    İmam belə bir məsəl çəkmişdi:
    "Dəqqəllahu beynəkuma ətrə mənşəmin” və ya deyir: "Əşəmu min ətri mənşəmin” ki, düşmənçilik və müharibə əlamətidir.
    Allah imamın duasını eşitdi. Bir neçə il keçmədi, Allah onların arasında düşmənçilik və kin yaratdı. Əbdürrəhman öz yeznəsi ilə düşmənçiliyə başladı, ölənə qədər onunla danışmayıb, hətta ona cənazə namazı qılmağa belə icazə vermədi!
    Həmçinin, bu da bizim üçün aydın olur ki, imam Əli (ə) yeganə şəxsdir ki, Mühəmməd (s) sünnəsinin qalması üçün xilafəti fəda verdi və sünnəni qorudu.
    Ey əziz oxucu! İndiyə qədər əhli-sünnət və camaatın həqiqətini düşünüb bildin ki, onlar necə adamlardır? Mömin isə, düzdür sadə və hörmətə layiqdir. Amma bir yerdən iki dəfə sancılmaz.
    Category: Həqiqət olduğu kimi... 2 | Added by: Islam_Kitabxanasi
    Views: 526 | Downloads: 0 | Rating: 0.0/0
    Total comments: 0
    Only registered users can add comments.
    [ Registration | Login ]

    Quranda axtar
    Quran,Hədis,İslam təlimləri, Fiqh
    Quran
    İstifadəçi girişi
    Login:
    Password:
    Kitabxana əxlaq
    Etiqat, Tarix, Fəlsəfə, Dini yaradıcılıq
    Dost saytlar
  • İslamQadını
  • Günahkar-Bəndə
  • Kitablar yüklə
  • Bölmələr
    Tarix [535]
    Etiqat [869]
    Fəlsəfə [4]
    Dini yaradıcılıq [40]
    Bölmələr
    Quran [585]
    Hədis [253]
    İslam təlimləri [24]
    Fiqh [219]
    Azan vaxtları [1]
    Dua [26]
    Din [13]
    Namaz [10]
    Kateqoriyalar
    İslаmdа günаhlаr vә cәzаlаr [12]
    İslam məzhəbləri ilə tanışlıq [24]
    Dinlərlə tanışlıq [58]
    Vəhhabi fitnəsi [3]
    İmamət Haqqın dili ilə [28]
    Vilayəti-fəqih nəzəriyyəsinə bir baxış [6]
    İttihamla üz-üzə [8]
    Məad [17]
    Vəhhabi suallarına cavablarımız [8]
    Əhli-beyt (ə) (məqamı və yolu) [11]
    On dörd məsum əleyhimusəlamın həyatı barədə qısa məlumat [2]
    İslam dunyagörüşü Əbədi həyat [5]
    Əsrin İmamı Mehdi Sahibəz-zamanla (ə) tanışlıq (Məhdəviyyətlə bağli şübhələrə cavab) [28]
    Əhli-beyt (ə) [42]
    İlahi Ədalət [23]
    Mәаd hаqqındа 40 suаl-cаvаb [12]
    Əl-Muraciat [34]
    Şübhələrə cavablar [13]
    Bizim dini əqidəmiz [8]
    Əhli-Beytin (ə) məqamı [12]
    İmam Hüseyn (ə) barəsində hədislər [4]
    Təthir ayəsinin təfsiri [10]
    Şiəlik necə yaranmışdır? [4]
    Allahın varlığının isbatı [9]
    14 sual-14 cavab [2]
    Namazin hikmət və sirləri [11]
    Bəşəriyyətin nicat yolu [12]
    Əqidə üsullarının təlimi 1 [30]
    Əqidə üsullarının təlimi 2 [30]
    İntizar (Müvəffəqiyyətin sirləri” silsiləvi bəhsləri-1) [2]
    İslam şəriətində vacib və haram əməllər [10]
    İmamiyyə şiələrinin əqidə üsullari [11]
    İslamda hüquq nəzəriyyəsi (İmam Səccadın (ə) - 1 [25]
    İslamda hüquq nəzəriyyəsi (İmam Səccadın (ə) - 2 [21]
    Saxta hədislərin yaranmasi [17]
    Əmirəl-möminin Əliyyibni ƏbiTalibin (ə) qəzavətləri [21]
    Qəməri bəni Haşim həzrət Əbulfəzl Abbasın (ə) nurlu çöhrəsi. [19]
    Əqidəmiz nədir? 10 dərs [5]
    Müasir İslam kəlamı (İnsan, fitrət, elm, iman, mərifət, irfan) [15]
    Məkkeyi-Mükərrəmə, Mədineyi-Münəvvərə və Həcc ziyarəti [11]
    40 mövzu 40 həqiqət [16]
    Nəfs təhlükə mənbəyidir [9]
    Həqiqət olduğu kimi... 1 [14]
    Həqiqət olduğu kimi... 2 [14]
    Vəhabi firqəsi [12]
    Gənclər üçün üsuliddin haqqinda 50 dərs [11]
    Müvəqqəti nikah (elmi araşdırma) [15]
    Vəhhabi məzhəbi [21]
    Vəhhabiləri belə gördüm [7]
    Pişəvər gecələr 4 [0]
    Bizimlә, bizdәn gizli (İmаm Mehdi (әc.) ilә tаnişliq) [3]
    Son xilaskar [8]
    Həzrət Rüqəyyə [13]
    Quran və hədis baximindan həcc və ömrə əməlləri [23]
    Axirət aləminə səyahət [6]
    Peyğəmbərin haqq canişini [8]
    Nicat günü [3]
    Tövhid və ilahi ədalət mövzusunda suallar və cavablar [11]
    Qürubdan sonra [18]
    Nübüvvət [5]
    Vəhy və Quran [11]
    Xristianlıq həqiqəti [18]
    Rəsmlərimiz
    Copyright MyCorp © 2020